Najczęstsze choroby

Dyskopatia

dyskopatia

Dyskopatia, a szczególnie dyskopatia lędźwiowa, jest najczęściej spotykaną chorobą kręgosłupa z zajęciem lub uszkodzeniem struktur układu nerwowego

Zespół objawów klinicznych obejmuje: bóle okolicy lędźwiowej w rzucie kręgosłupa i okolicy przykręgosłupowej. Promieniowanie bólu, o ile występuje skierowane jest w stronę miednicy i kończyn  dolnych. Najczęstszą przyczyną zespołu bólowego są patologie w obrębie krążka międzykręgowego, sąsiednich więzadeł, mięśni i ich przyczepów do układu szkieletowego. Postępujące zmiany biostruktury (głównie dehydratacja) doprowadzają do zwyrodnienia pierścienia włóknistego tarczy międzykręgowej, pękania skośnie ułożonych włókien okrężnych, a w konsekwencji do przemieszczania się  jądra miażdżystego z wytworzeniem przepukliny oraz zmian wtórnych w obrębie samych kręgów i stawów międzykręgowych. Przy wieloletnim przebiegu procesu chorobowego tworzą się nieodwracalne zmiany wytwórcze o charakterze osteofitów czy zwężenia kanału kręgowego (stenoza wtórna).

Objawy kliniczne dyskopatii: 

    Objawy kliniczne dyskopatii związane są z uciskiem lub podrażnieniem korzeni nerwowych opuszczających kanał kręgowy poprzez otwory międzykręgowe. Ból jest często opisywany jako pieczenie, mrowienie, odejmowanie sił z kończyny gdzie następuje ucisk, zaburzenia czucia, zimne końcówki palców itp.

Objawy dyskopatii lędźwiowej kręgosłupa:

  • Ból miejscowy, ból o charakterze korzeniowym (promieniującym) w przypadku ucisku korzenia nerwowego najczęściej pojawia się w zakresie pośladków, tylnej powierzchni ud, bocznej części podudzi oraz łydkach,
  • Zaburzenia czucia o charakterze parestezji odczuwane jako mrowienie, palenie, zaciskanie w określonej lokalizacji anatomicznej kończyny dolnej lub kończyny górnej,
  • Zaburzenia sprawności ruchowej związane z zaburzeniem funkcji włókien motorycznych unerwiających poszczególne grupy mięśniowe w zakresie kończyny dolnej (np. opadanie stopy).
  • W rzadkich przypadkach pojawiają się dolegliwości pęcherzowe lub jelitowe powodujące problemy z oddaniem moczu i/lub kału. Dodatkowo, u mężczyzn może wystąpić upośledzenie funkcji seksualnej.  Jest to szczególna sytuacja kliniczna, będąca wczesnym powikłaniem dyskopatii lędźwiowej.

W codziennej praktyce klinicznej powyższe zaburzenia obserwowane są rzadko i noszą nazwę zespołu ogona końskiego. Zespół ten występuje w przypadku bardzo masywnych przepuklin jądra miażdżystego, które uciskają na worek oponowy korzenie nerwowe unerwiające pęcherz moczowy oraz jelito.

Leczenie:

Aby skutecznie wyleczyć problem bólu pleców należy działać kompleksowo na wszystkich tkankach zajętych stanem zapalnym bądź towarzyszącym zaburzeniom kręgosłupa.

Należy zwrócić uwagę ,że problem nie dotyczy tylko krążka międzykręgowego lub mięśni,często jest to proces długotrwały na który ma wpływ cała nasza postawa oraz nieprawidłowy rozkład ciężkości działający na kręgi. Leczenie polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu stanu zapalnego w celu autoregeneracji tkanek, rozluźnieniu okolicy wyjścia nerwów z kanału kręgowego, odbarczeniu nerwu poprzez mobilizację lub manipulację, wzmocnieniu lub rozciągnięciu mięśni grzbietu.

Warto zwrócić uwagę ,że problem zlokalizowany w okolicy lędźwiowej nie jest tylko miejscowym przypadkiem, na dany stan bólowy ma wpłym cały kręgosłup oraz miednica która układa się odpowiednio do postawy.

2

W przypadkach problemów kręgosłupowych stosuje sie:

  • Masaż leczniczy w celu rozluźnienia tkanek miekkich
  • Trakcje kręgosłupa
  • manipulację lub mobilizację stawów międzykręgowych
  • igłoterapię
  • ćwiczenia indywidualne dopasowane do aktualnego stanu chorobowego
  • kinesiotaping
  • zimno lub ciepłolecznictwo
  • farmakoterapię

 

Łokieć tenisisty

Zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej (łac. epicondylitis lateralis humeri). To na nim mają przyczep mięśnie, które zawiadują pracą nadgarstka (w tym przypadku skupmy się na prostowaniu).
Jest stanem, który powoduje ból wówczas, gdy ścięgna łokcia są przepracowane, przy zwykle powtarzanych ruchach nadgarstka i ramienia.
Pomimo nazwy, w większości przypadków łokieć tenisistów występuje u osób, które nie grają w tenisa. Często na tę przypadłość narzekają hydraulicy, malarze, cieśle i rzeźbiarze.
Ból łokcia występuje przede wszystkim w miejscu, gdzie ścięgna mięśni przedramienia przyłączają się do kostnej wypukłości łokcia od strony zewnętrznej (bocznej). Taki ból może rozprzestrzeniać się do przedramienia i nadgarstka.

Objawy – łokieć tenisisty:

3

Ból związany z łokciem tenisisty może promieniować od zewnętrznej strony łokcia do przedramienia i nadgarstka.
– zwiększenie bólu podczas czynności odwracania przedramienia oraz ruchu wyprostu stawu łokciowego zwłaszcza gdy ruchom tym towarzyszy zastosowanie oporu;
– zwiększenie bólu podczas czynności wyprostu ręki w stawie nadgarstkowym (ruch w stronę grzbietu ręki), jak również podczas prostowaniu palców będących w zgięciu oraz przy skręceniu przedramienia w stronie zewnętrzną zwłaszcza gdy te czynności wykonywane są przeciw oporowi.

Taki ból może utrudnić:

4

  • trzymanie filiżanki;
  • obrócenie klamki;
  • podanie ręki (przywitanie się).

Przyczyny – łokieć tenisisty:

Łokieć tenisisty jest urazem przeciążeniowym. Do uszkodzenia dochodzi podczas powtarzanego skurczu mięśni przedramienia zwłaszcza prostowników nadgarstka i palców głównie w prawej ręce u mężczyzn.
Jak sama nazwa wskazuje, gra w tenisa to jedna z przyczyn (głównie ludzi, którzy często rozpoczynają w wieku średnim uprawianie sportu). Zwłaszcza wielokrotne wykonywanie backhand’u w złej konfiguracji.

Łokieć tenisisty może również doskwierać poniższym zawodom:

  • hydraulikom;
  • malarzom;
  • cieślom;
  • rzeźbiarzom;
  • kucharzom;
  • stomatologom.

Leczenie:

Polega na dokrwieniu, uelastycznieniu mięsni oraz powięzi prostowników palców zwłaszcza okolicy nadkłykcia bocznego. Bardzo skuteczną terapią jest igłoterapia sucha która działa bezpośrodnio domięśniowo w źródło bólu dając dużo lepszy efekt niż bodźcowanie z zewnątrz.

W tym celu stosuje się:

  • masaż leczniczy
  • igłoterapię suchą
  • terapie manualną
  • kinesiotaping
  • ćwiczenia

Bóle głowy

Bóle głowy są coraz częściej obserwowanym zjawiskiem we współczesnej cywilizacji i należą do najczęstszych powodów konsultacji neurologicznych . Stanowią one poważny problem diagnostyczno-terapeutyczny. Według współczesnej literatury ok. 90% populacji przynajmniej raz w roku cierpi z powodu bólu głowy, 20% dorosłej populacji doznaje częstych bólów głowy w ciągu roku, a na przewlekłe bóle głowy cierpi od 2-5% populacji Bóle głowy są subiektywnym objawem, który występuje

5

powszechnie i dotyczy osób praktycznie w każdym przedziale wiekowym. Osoby, których dotyczy to schorzenie, często skarżą się na obniż.ną jakość życia oraz spadek efektywności w funkcjonowaniu codziennym. Efekty badań wskazują na obniżenie funkcji poznawczych, pamięci, koncentracji, uwagi, spowolnienia ruchowego podczas występowania objawów bólowych głowy

Leczenie bólów głowy jest niezwykle trudnym zadaniem i stanowi poważny problem diagnostyczno-terapeutyczny. Terapia bólów głowy wymaga ogromnej wiedzy i dużego doświadczenia terapeuty. Podstawową metodą diagnostyczną bólów głowy jest szczegółowy wywiad lekarski połączony z badaniem przedmiotowym uzupełnionym o badania obrazowe głowy i

odcinka szyjnego kręgosłupa. W niespecyficznych objawach związanych z bólami głowy konsultacja lekarska jest konieczna. Tylko doskonała znajomość anatomii i biomechaniki kręgosłupa połączona z doświadczeniem w zakresie wykonywania technik umożliwia pacjentowi przede wszystkim bezpieczne i skuteczne leczenie. Szczególnie ważne w przypadku bólów głowy jest uwzględnienie przeciwwskazań do terapii oraz odpowiednia komunikacja z pacjentem w trakcie terapii. Bardzo ciekawą i skuteczną formą leczenia jest nowoczesna i innowacyjna metoda Briana Mulligana. Umożliwia ona terapeucie oryginalne, indywidualne oraz bezpieczne podejście do procesu leczniczego pacjenta. Koncepcja złożona jest z szerokiej i różnorodnej liczby technik wykonywanych według określonych i specyficznych zasad. Najważniejsze w metodzie jest to, aby wszystkie stosowane techniki były całkowicie bezbolesne, nie powodowały pogorszenia stanu pacjenta, ich efekt był natychmiastowy i długotrwały. Postępowanie lecznicze w metodzie Mulligana kładzie duży nacisk na wiedzę i umiejętności terapeuty.

Leczenie:

Poprzez odpowiedni wywiad oraz badanie funkcjonalne określa się źródło bólu. Ból głowy może być pochodzenia śródkręgowego gdzie dochodzi do ciasnoty kręgów oraz ucisku na naczynia krwionośne lub nerwowe, inne źródło problemu może mieć następstwo napięcia mięsni lub dysfunkcji powięziowych. Najczęstszym źródłem pochodzenia bólu głowy są punkty spustowe w okolicy podpotylicznej czaszki oraz złe ułożenie kręgów w okolicy C1-C2 wskutek złej postawy ciała jaką przybieramy w ciągu dnia lub pracy ( głównie siedzenie przy monitorze lub telewizorze) oraz wymuszona pozycja.

W tym przypadku stosuje się:

  • masaż leczniczy w celu rozluźnienia mięśni i dystorsji powięziowych
  • terapie manualną
  • trakcję podpotyliczną
  • ćwiczenia dobrane do źródła dolegliwości

Konflikt podbarkowy

Konflikt podbarkowy jest prawdopodobnie najczęstszą przyczyną dolegliwości barku. Źródłem bólu jest ucisk na struktury przestrzeni podbarkowej. Przestrzeń podbarkowa to okolica ograniczona od góry wyrostkiem barkowym łopatki i więzadłem kruczo-barkowym, a od dołu głową kości ramiennej.

W tej ograniczonej przestrzeni przebiegają ścięgna stożka (zwanego również pierścieniem) rotatorów, odizolowane od wyrostka barkowego łopatki przez zbiornik płynowy zapewniający odpowiedni poślizg, czyli kaletkę podbarkową. W warunkach prawidłowych, gdy przestrzeń ta jest odpowiednio duża, głowa kości ramiennej wraz z przylegającymi ścięgnami stożka rotatorów ślizga się pod wyrostkiem barkowym łopatki bez przeszkód podczas ruchów kończyny.

5W sytuacji patologicznej (uraz, wady postawy i związane z tym przykurcze mięśniowe, zmiany zwyrodnieniowe) dochodzi do zmniejszenia tej przestrzeni i tarcia, czyli konfliktu pomiędzy strukturami położonymi na głowie kości ramiennej, a wyrostkiem barkowym łopatki. Prowadzi to do zapalenia kaletki podbarkowej i rozwoju zespołu bólowego. Ból zaś powoduje przykurcze mięśniowe, czyli nasila konflikt. W ten sposób powstaje typowe błędne koło, które należy przerwać by doprowadzić do wyleczenia.

6

Objawy zespołu cieśni podbarkowej:

  1. Ból barku pojawia się stopniowo przez dłuższy czas
  2. Ból z przodu lub z boku ramienia w czynnościach wymagających uniesienia ramienia powyżej 90stopni
  3. Ból z tyłu boku lub przodu stawu ramiennego gdy ramie jest odwiedzione lub zrotowane do wewnątrz
  4. W ostrej fazie problem z zapoczątkowaniem ruchu uniesienia ramienia lub odwiedzenia
  5. Problem z "zapięciem stanika"

Leczenie:

Najskuteczniejszą terapią na dane schorzenie jest terapia manualna której zadaniem jest wycentrowanie głowy kości ramiennej w panewce stawu ramiennego. Prawie zawsze w tym zespole dochodzi do podrażnienia kaletki podbarkowej co skutkuje wysiękiem i stanem zapalnym okolicy guzka mniejszego. Kompleksowa terapia połączona z elementami masażu oraz ćwiczeniami skutkuje dużo wcześniejszym powrotem do zdrowia nawet o 2 lata. Nieleczony proces zapalny okolicy stawu ramiennego może toczyć się latami co w konsekwencji może przynieść utrwalone ograniczenie ruchomości w danym stawie oraz zmiany zwyrodnieniowe.

Wykonywane zabiegi:

  • masaż leczniczy
  • terapia manualna
  • kinesiotaping
  • ćwiczenia indywidualne

Udar mózgu, inne choroby neurologiczne

7

Rehabilitacja neurologiczna to złożone, wielospecjalistyczne postępowanie, często realizowane w sposób ciągły, a w ostrych chorobach i urazach ośrodkowego układu nerwowego prowadzone od pierwszej doby. Jest to dynamicznie rozwijający się dział rehabilitacji medycznej, który ze względu na nadrzędną (sterującą) rolę układu nerwowego można uznać za wiodący dla całej rehabilitacji.

Wczesna rehabilitacja jest składową leczenia w udarze mózgu, stwardnieniu rozsianym, zapaleniu wielokorzeniowo-nerwowym, urazach czaszkowo-mózgowych, urazach rdzenia kręgowego, po operacjach guza mózgu, tętniaków oraz po leczeniu operacyjnym dyskopatii. We wszystkich innych chorobach neurologicznych u dzieci i dorosłych prowadzenie rehabilitacji jest niezbędne i w połączeniu z farmakoterapią daje najlepsze efekty. Dotyczy to mózgowego porażenia dziecięcego, przepukliny oponowo-rdzeniowej, dystrofii mięśniowej oraz innych miopatii, zespołu Downa, stwardnienia rozsianego, choroby Parkinsona i polineuropatii. W tych przypadkach rehabilitacja musi być prowadzona w sposób ciągły, często przez całe życie. Pacjenci z zespołami korzeniowymi, urazami nerwów obwodowych i porażeniem nerwu twarzowego wymagają rehabilitacji wczesnej, trwającej przeważnie kilka miesięcy.